NÂZIM HİKMET’İN MONA LİSA’SI: JOKOND İLE SI-YA-U
Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, sa.21, ss.161-182, 2014 (TRDizin)
- Yayın Türü: Makale / Tam Makale
- Cilt numarası: Sayı: 21
- Basım Tarihi: 2014
- Dergi Adı: Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi
- Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
- Sayfa Sayıları: ss.161-182
- Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Adresli: Hayır
Özet
Nazım Hikmet, müstakil bir kitap olarak da bastırdığı Jokond ile Si-Ya-U başlıklı uzun şiirinde -Leonardo da Vinci’nin tablo figürlerinden- Mona Lisa ile Çinli Si-Ya-U arasında fantastik bir aşk geliştirir. Gerçek hayatta şairin Moskova’da tanıştığı Çinli Si-Ya-U, Louvre Müzesi’ndeki tablonun ısrarlı ziyaretçilerindendir. Aynı zamanda devrimci olan Si-Ya-U, Paris’te 1 Mayıs gösterilerine katılır. Fransa’dan sınır dışı edilince tablo figürü genç kadın da çerçevesi dışına tek boyutlu çıkarak onun peşinden Çin’e gider. Gözleri önünde âşığı Si-Ya-U öldürülünce onun davasını boyut kazanan Jokond üstlenir. Ancak o da yakılarak yok edilir. Jokond ile Si-Ya-U, Nazım Hikmet’in manzum poetikası olarak kabul edilebilir. Şair bu şiiri ile sanatta, şiirde tek başına güzellik kavramının anlamsız olduğunu vurgular.
Nazım Hikmet creates a fantastic love between Monna Lisa –one of the painting figures of Leonardo da Vinci- and Chinese Si-Ya-U in his long poem entitled Joconde and Si-Ya-U. Then, he publishes this long poem as a self- contained book. Si-Ya-U whom the poet met with in real life in Moscow is an insistent visitor of Mona Lisa painting in Louvre Museum. At the same time Si- Ya-U, who is a revolutionary joins in 1 May demonstrations in Paris. When he is deported from France, the painting figure of young woman gets out of her frame in one-dimension and fallows him to China. Jokond who gets dimension takes on his ideological cause when her lover Si-Ya-U is killed in front of her eyes. However, she is also destroyed by burning. Jokond and Si-Ya-U can be accepted as Nazım Hikmet’s poetic verse. The poet emphasizes with this poem that concept of beauty is meaningless alone in poetry and art.