The Evaluation of Surah el-Maide in the Sense of the Science of Munâsebâtu'lQur'an

Creative Commons License

Maden G.

DARULHADIS ISLAMÎ ARAŞTIRMALAR DERGISI, no.3, pp.164-206, 2022 (Peer-Reviewed Journal)

Abstract

The science of munasabatu'l-Qur'an, that was first expressed verbally by Abu Bakr alNisaburî (died in 936 AD) in the history of tafsir and took place in works with alMâturîdî (died in 944 AD), al-Zamakhsharī (died in 1143 AD) and al-Razî (died in 1209 AD). It gained a scientific identification with Burhān al-Dīn al-Biqāʿī (died in 1480 AD); aimed at presenting the relation of meaning between verses and surahs. In this article, Surah al-Ma’ida that is one of the last revealed surah is being examined in the sense of the munasabatu'l-Qur'an. Thus, even if it reveals the relations of meanings in the passages of the surah that compose of 120 verses and looks like independent of each other, however they consequently illustrated how a miraculous book the Quran is in relation to cycling of the verses. In addition to the relationship between the verses, the connection between the beginning and the end of the sura, the previous and the next surah is also emphasized. Perhaps the greatest contribution of munasabatu'l-Qur'an, is that it reveals the relations of the meanings among the passages of Qur’an. However, it is seen that some exaggerated interpretations are made while trying to explain the connection between the surahs. 

Tefsir tarihinde ilk olarak Ebubekir İbn Ziyâd en-Nîsâbûrî (ö.324/936) tarafından sözlü olarak ifade edilmeye başlayan, Mâtürîdî (ö.333/944), Zemahşerî (ö.538/1143) ve Râzî (ö.606/1209) ile birlikte eserlerde yerini alan, Burhanüddin el-Bikâî’nin (ö.885/1480) çalışmaları sayesinde ise bilimsel bir hüviyet kazanan münâsebâtü’l-Kur’an ilmi, ayetler ve sureler arasındaki mana ilişkisini ortaya koymayı hedef edinmiştir. Bu makalede, son nazil olan surelerden biri olan Mâide suresi münâsebâtü’l-Kur’an çerçevesinde incelenmektedir. Böylece 120 ayetten müteşekkil surenin, ilk bakışta birbirinden bağımsız gibi görünen pasajları arasında ne gibi anlam ilişkilerinin bulunduğu ortaya konulmakta, ayetlerin dizilimi noktasında da Kur’an’ın mu’ciz bir kitap olduğu gözler önüne serilmektedir. Ayetler arasındaki münasebete ek olarak surenin başı ile sonu arasındaki, bir önceki ve bir sonraki sure ile arasındaki irtibat üzerinde de durulmaktadır. Münâsebâtü’l-Kur’an ilminin belki de en büyük katkısı, Kur’an ayetleri ve bölümleri arasındaki anlam ilişkisini ortaya koymasıdır. Ancak sureler arası irtibatı ortaya koyarken birtakım zorlama yorumlara gidildiği de görülmektedir.