John Divola’nın Vandalism Serisi: Mekansal Müdahale, Dijital Katmanlar ve Temsilin Yeniden Kurulumu
Plastik Sanatlarda Kuram ve Pratik: Güncel Estetik Tartışmalar ve Yeni Yönelimler, Prof. Dr. Asuman AYPEK ARSLAN, Editör, Özgür Yayınları, Gaziantep, ss.55-72, 2026
- Yayın Türü: Kitapta Bölüm / Araştırma Kitabı
- Basım Tarihi: 2026
- Doi Numarası: 10.58830/ozgur.pub1262
- Yayınevi: Özgür Yayınları
- Basıldığı Şehir: Gaziantep
- Sayfa Sayıları: ss.55-72
- Editörler: Prof. Dr. Asuman AYPEK ARSLAN, Editör
- Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
- Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
John Divola’nın 1973-1975 yılları arasında gerçekleştirdiği Vandalism serisi, Los Angeles’daki terk edilmiş evlerde duvarlara sprey boyayla soyut desenler uygulayıp bunları fotoğraflayarak mekanı hem belgeleyen hem dönüştüren bir seridir. Sanatçı, duvarları yalnızca bir arka plan değil, müdahaleye açık bir alan haline getirir. Her müdahale, mekanın entropik gerçekliğini ve fotoğrafın kurgu ile belgesel arasındaki konumunu görünür kılar. Güncel çalışmalarında yapay zeka algoritmalarıyla üretilen görsellerin bu deforme duvarlara yerleştirilmesi, serinin yıkıcı ruhunu post-dijital bir boyuta taşır ve analog ile dijital üretim arasında bir köprü kurar. Yapay zeka imgeleri, çatlak, nem lekesi ve boya deformasyonlarıyla birleşerek hipergerçek katmanlar üretir. Mimari gerçeklik artık yalnızca taklit edilmez, yeniden kurgulanır. Bu süreç, Baudrillard’ın hipergerçeklik kavramıyla örtüşerek, duvar ve fotoğraf arasındaki temsillerin gerçeğin yerini aldığı bir düzlem yaratır. Debord’un gösteri toplumu perspektifiyle ele alındığında, mekan ve görseller artık doğrudan deneyim yerine medya ve temsiller aracılığıyla algılanan bir “gösteri” sunar. Fotoğrafın kayıt iddiası sorgulanırken, izleyici hem fiziksel müdahaleyi hem de dijital çoğaltımı eş zamanlı olarak deneyimler. Böylece Divola, mekan, temsil ve algoritmik üretim arasındaki ilişkileri hem estetik hem toplumsal bağlamda yeniden düşündürür. Çağdaş sanatın post-antropojen, medyatik ve algoritmik boyutlarını görünür kılar, sürekli çoğaltım ve yeniden temsil döngüsü üzerinden günümüz sanatının yöntemsel kısır döngüsünü de eleştiriye açarak irdeler.
John Divola's Vandalism series, created between 1973 and 1975, is a series that both documents and transforms abandoned houses in Los Angeles by applying abstract patterns to the walls with spray paint and photographing them. The artist transforms the walls from a mere backdrop into a space open to intervention, each intervention makes visible the entropic reality of the space and the position of photography between fiction and documentary. In his current works, the placement of images generated by artificial intelligence algorithms on these deformed walls carries the destructive spirit of the series into a post-digital dimension, creating a bridge between analog and digital production. AI images, combined with cracks, damp stains, and paint deformations, produce hyperreal layers; architectural reality is no longer merely imitated, but reconstructed. This process, coinciding with Baudrillard's concept of hyperreality, creates a level where representations between the wall and the photograph replace reality. From Debord's perspective of the spectacle society, space and visuals now present a spectacle perceived through media and representations rather than direct experience. While the photograph's claim to record is questioned, the viewer simultaneously experiences both physical intervention and digital reproduction. Thus, Divola prompts a rethinking of the relationships between space, representation, and algorithmic production in both aesthetic and social contexts; she makes visible the post-anthropogenic, media-driven, and algorithmic dimensions of contemporary art, and critiques the methodological vicious cycle of contemporary art through the continuous cycle of reproduction and re-representation.